Terugblik Retraitedagen 2026: Bidden op het gras

Eind juli werden in de Willibrordusabdij in Doetinchem de jaarlijkse Retraitedagen gehouden, met deelnemers uit diverse landen. Deelnemer Marian Geurtsen deelt graag haar terugblik op deze dagen van bezinning

Hoe heerlijk het is om buiten op het gras het ochtendgebed en het avondgebed te doen. De wind waait zachtjes de wierook mijn kant op nadat de Zwitserse priester Sarah Böhm ze opgelegd heeft. We steken kaarsjes aan als voorbede, soms met een woord erbij. De vogels klinken op de achtergrond terwijl we het loflied van Zacharias bidden: om beurten zegt de Nederlandse groep een regel in het Nederlands en de Duitse groep de volgende regel in het Duits. Zo doe je dat als je met een internationale groep oud-katholieken op retraite bent. 

Thema

Bij je naam geroepen is het thema. En dit loopt als een rode draad door alle programma-onderdelen heen. We tekenen en kleuren onze eigen naam. In de middag tijdens bibliodrama wordt iedereen uitgenodigd een rol te kiezen in het verhaal van Zacheüs, die door Jezus geroepen werd. De drie mensen die Jezus kiezen laten drie verschillende perspectieven zien. Zacheüs en de verongelijkte menigte ontmoeten elkaar aan tafel in onze versie van het verhaal. Ik kies de rol van de boom. Lekker veilig, dacht ik, maar oef, die boom heeft wel wat te verduren. Ik had het kunnen weten: in bibliodrama kom je altijd jezelf tegen. 

Aan tafel raak ik in gesprek met oud-katholieken uit Duitsland, Oostenrijk, Leiden, Eindhoven. We verwonderen ons over de verschillen: ‘is dit idee misschien ook iets voor onze parochie’? 

Eenmaal thuis kom ik het houten kruisje tegen dat ieder van ons heeft meegekregen tijdens de viering op zondagmiddag. We vierden de eucharistie in de kerk van de broeders. Tijdens de doopgedachtenis liepen we langs het doopwater, werden we opnieuw gezalfd door bisschop Joris, kregen we licht – en de opdracht om licht te zijn – mee van bisschop John. En het kruisje – herinnering aan het hart van ons geloof – is klein genoeg voor mijn broekzak om het altijd mee te dragen. 

Marian Geurtsen