“ Eigen verantwoordelijkheid tegenover God”
Door: emeritus-pastoor Hans Lippe
Wat is kerk zijn?
Is dat een instituut, dat dwingend mensen zaken kan opleggen?
Dat precies weet wat God wel en niet bedoeld heeft?
Dat daarom een Godsbeeld kan verspreiden van de op de troon zittende God, die alle touwtjes in handen heeft?
Sterker nog, waar de kerk het recht heeft om aan de touwtjes te trekken?
Of is kerk zijn een Godsbeeld verkondigen van de liefderijke troostende God, waarmee je iemand de mogelijkheid ontneemt om door het lijden heen te gaan?
Die weg om door het lijden heen te gaan wordt door zo’n Godsbeeld toch afgesloten!
In beide gevallen wordt een vaststaand Godsbeeld aangeboden.
Maar we weten dat we God nooit ten volle zullen kunnen doorgronden.
We zullen dus zoekende blijven, ons hele leven lang.
Net zoals Jezus zijn hele leven zoekende is gebleven, ja tot op het kruis.
God, o, God, waarom hebt Gij mij verlaten.
Klinkt daar de volkomen leegte, het volkomen zwijgen niet door?
En juist in die volkomen leegte van de op zichzelf teruggeworpen mens, daarin dringt de onbekende ander met een hoofdletter binnen.
Daar, in die grote stilte ontmoet Jezus God, zijn Vader.
Zijn dood is de glorierijke terugkeer naar zijn Vaderhuis.
Jezus heeft zijn leven aanvaard als een geschenk.
Beide zijden van het leven, de mooie kanten, maar ook de gebroken kanten van het leven.
Beide kanten horen bij ons leven.
In onze huidige maatschappij proberen we dat te verdoezelen, denken we dat we een maakbare wereld hebben.
Sterker nog we zetten het lijden buiten spel als iets wat niet bij het leven hoort.
Leven is echter het samengaan van beide kanten van het bestaan.
Het is én én!
Op die manier aanvaarden van het leven als geschenk van God verplicht ons tot een tegengeschenk aan de medemens.
Dat wil zeggen, dat we naast die medemens staan in dezelfde onzekerheid, luisterend, meezoekend in de leegte die ontstaat door het lijden.
Niet naast de ander staan met het aanbieden van vaste zekerheden.
Die blokkeren de weg, die gezocht moet worden.
Die blokkeren het toestaan van de leegte, die verbreken het grote zwijgen.
En juist binnen de ruimte van de grote stilte kan God binnenkomen.
Men weet zich dan overweldigd en tegelijkertijd er zich in opgenomen, ervan doordrongen.
Helaas is die ervaring vaak van korte duur en moet opnieuw op weg worden gegaan, kan er niet stil gestaan worden.
Zo met elkaar op weg gaan, dat is een zegenende kerk, een kerk waarin men gekend wordt, weet dat men geliefd is.
Een zoekende kerk, waar men ruimte krijgt om de vertrooster toe te laten, de Geest der waarheid.
Een kerk, waarin je je ervaringen van je zoektocht kan uitwisselen.
Een kerk, met mensen die lotgenoot zijn met zijn eigen verantwoordelijkheid tegenover God.
Mensen die het leven aanvaarden als een geschenk van God.
Mensen die weten dat leven niet maakbaar is, dat de gebroken kanten van het leven erbij horen en dat ook aanvaarden.
Op die manier kerk zijn betekent dat we zoekgenoten zijn, op zoek naar de ander met een hoofdletter, gedreven door de Geest.
Zo heb ik onze Oud Katholieke kerk altijd ervaren.
Met de steun van onze kerk aan deze actie is voor mij de kerk niet meer zoals hiervoor betoogd.
Vanuit het geloof is elk gelovige zich bewust van zijn plaats in de schepping.
De vertaling daarvan naar de door de politiek te nemen maatregelen zal door elk individu met zijn eigen verantwoordelijkheid naar God toe op een andere manier kunnen worden ingevuld.
Die verschillen moeten binnen onze kerkgemeenschap geëerbiedigd worden en moeten niet leiden tot verkettering van elkaar.
Niet iedereen binnen onze kerk is het eens met de steun aan “Trek de Rode Lijn”.
Die dreigen nu als minder gelovigen worden weggezet en verketterd.
Het is van het grootste belang dat we ons er van bewust zijn dat iedereen vanuit zijn eigen verantwoordelijkheid voor de schepping toch achter andere oplossingen kan gaan staan, ieder met zijn eigen verantwoordelijkheid tegenover God.
Hans Lippe, emeritus pastoor.