De Oud-Katholieke kerk is een veelkleurige geloofsgemeenschap waar heel verschillende mensen een thuis vinden. Wat verbindt die mensen? Hoe geven ze hun geloof vorm in het dagelijks leven? In de serie “De mensen van de kerk” delen oud-katholieken iets van wat hen beweegt.
Ze wordt wel eens ‘de deur van de kerk’ genoemd. Annemiek Speetjens van de Rotterdamse Paradijskerk moet er om lachen als ze daar op wordt gewezen. “Ik geef mensen graag het gevoel dat ze er gewoon mogen zijn.”
Die deur: dat vraagt even om uitleg. “Ik zit helemaal achterin de kerk op het hoekje van de bank. We hebben glazen deuren, en in de zomer staan die ook gewoon open. Dus ik zie het altijd als er mensen aan komen. We zitten aan een drukke weg en regelmatig kijken mensen even naar binnen. Soms blijven ze op het trappetje staan. Maar ik nodig ze altijd uit: kom maar binnen, zoek een plekje. Je hoeft niet de hele mis te blijven, kom gewoon even kijken, dat is ook helemaal goed.”
Speetjens wil mensen vooral een gevoel van gastvrijheid geven. “Als bezoekers eenmaal ontdekken hoe welkom ze zijn en dat het goed is zoals ze komen en wanneer ze komen, dan geeft dat mensen een gastvrij gevoel. Je mag hier gewoon zijn en net zoveel en weinig doen als je wilt. Misschien kom je terug, misschien niet: dat maakt niet uit.
Met en voor mensen
In de parochie speelt Annemiek een actieve rol. Het contact voor en met mensen is voor haar de manier om haar geloof vorm te geven. “Bijvoorbeeld door iedere maand een maaltijd te organiseren, de kinderkerk te leiden en heel veel gesprekken met jonge mensen.” De maandelijkse maaltijd vormt een belangrijk ontmoetingspunt. “Er komen allerlei mensen op af, kerkgangers en mensen van buiten. Er zijn ook vrijwilligers bij betrokken die niet echt naar de kerk gaan, maar dan wel de maaltijd als ontmoetingspunt hebben en dat is ook goed.”
Diep vertrouwen
Ook in haar rol als vrijwilliger op de palliatieve afdeling van een verpleeghuis staat contact met mensen centraal. “Ik doe dat vanuit mijn diepe vertrouwen. Geloof vind ik best een lastig woord, dat is voor mij te beladen. Maar ik heb echt een diep vertrouwen.”
“Ik kom bij allerlei mensen. Er zijn natuurlijk mensen die er diep van overtuigd zijn dat er na dit leven niets meer is, en daar ga ik niet tegen in. Maar ik probeer wel altijd te komen bij het punt dat ze vertrouwen mogen hebben, dat ze fijne dingen hebben gedaan in hun leven en fijne herinneringen mogen hebben. Soms hebben mensen natuurlijk wel geloof en dan benadruk ik dat vertrouwen nog eens, en dat vind ik heel fijn.”
Bijzonder vindt Annemiek alles wat ze doet niet. “Ik denk er nooit zo over na, ik doe maar gewoon.
