Haar ouders namen haar vanaf haar geboorte mee naar de Oud-Katholieke Kerk, en inmiddels is ze al jaren lid van het bestuur van de parochie van de H.H. Nicolaus en Maria Magdalena in Krommenie. Saskia van Velzen (56) voelt zich van kinds af aan thuis in deze kleine geloofsgemeenschap, waar het wat haar betreft vooral draait om vertrouwen. “In God en in elkaar.”
We treffen Saskia op een vroege maandagmorgen in het prachtige schuilkerkje in Krommenie, waar de restanten van de boekenmarkt van Open Monumentendag nog worden opgeruimd door pastoor Johannes van Riessen. In de warmte en rust van de bibliotheek van de kerk benadrukt Saskia hoe belangrijk de rol van de pastoor is. “Iemand die vanuit het geloof leeft, en het ook praktisch maakt. Door bijvoorbeeld gisteren even de deur open te doen voor iemand die niet wist dat we die dag gesloten waren. Zo blijven we heel laagdrempelig.”
Het kenmerkt Saskia’s betrokkenheid bij de parochie, waar ‘ze een beetje van alles en nog wat doet’. “Dat is een beetje zo gegroeid. Ik ben opgegroeid in deze parochie, met weinig kinderen: alleen mijn zus en ik. Er waren veel oudere mensen, maar ik heb het hier altijd warm en fijn gevonden. Mijn vader stond boven bij het orgel te zingen, mijn moeder nam altijd iets te kleuren voor ons mee. Op één van de knielbankjes zat ik dan te kleuren tijdens de dienst.”
“In die tijd hadden we ook jaren zonder een vaste pastoor, we kregen bijvoorbeeld catechisatie van de vrouw van de koster. Op een gegeven moment kwam pastoor Kamp, daar kregen mijn zus en ik toen catechisatie van. Iemand om tegen op te kijken. Dankzij hem ben ik misdienaar geworden, en dat heb ik jaren gedaan. Daar genoot ik ook van: een actieve rol in de dienst, waardoor je echt onderdeel bent van wat er gebeurd. Dat heeft me ook wel gevormd.”
Jeugdkampen
Vanaf haar tiende bezoekt ze regelmatig de jeugdkampen (Landkamp en Fietskamp) die vanuit de landelijke Oud-Katholieke Kerk worden georganiseerd. Ook zit ze in de redactie van het jongerenblad Okarina en bezoekt ze diverse congressen. Het doet haar beseffen dat ze ‘onderdeel is van iets groters’. Of ze daarmee zichzelf altijd als overtuigd Oud-Katholiek heeft beschouwd, vindt Saskia moeilijk te zeggen. “Dat is vooral een groeiproces geweest. Naarmate je ouder wordt ga je anders naar dingen kijken, en maken anderen je ook bewuster van dingen die belangrijk zijn. Ik weet dat pastoor Matthijs Ploeger me bijvoorbeeld het belang uitlegde van meebetalen aan de kerkbalans. En op een gegeven moment raakte ik ook meer betrokken bij activiteiten buiten de diensten: ik ging meedoen aan bijbelstudie en op mijn 16e ging ik op een gospelkoor. Dat is ook echt van betekenis geweest voor de ontwikkeling van mijn geloof. Het zingen helpt me om mijn geloof meer uit te dragen.”
Hoewel Saskia naar eigen zeggen niet iemand is die veel en makkelijk over haar geloof praat, merkt ze vol overtuiging op dat ze haar geloof als een steun en als gids ervaart. Met name in de voorbije jaren die gekleurd worden door moeilijke familie-omstandigheden. Zo overlijdt haar moeder dit voorjaar, en heeft ze net als haar man nog te kampen met de naweeën van een hartinfarct. “Dat heeft lichamelijk en geestelijk echt een stempel om me gedrukt. Er zijn momenten geweest dat ik dacht eraan onderdoor te gaan. Mijn geloof is hierin onmisbaar geweest. Ik heb veel gebeden, en ben ook actiever de bijbel gaan lezen. En ik had een grote behoefte om te praten over alles wat er gebeurde. Gesprekken met pastoor Johannes van Riessen vormden daarin ook echt een levenslijn voor me.”
In haar dagelijks werk, in de ouderenzorg, geeft Saskia niet met zoveel woorden uiting aan haar geloof. Net als haar ouders is ze ook vooral iemand die vanuit haar geloof anderen wil dienen. “Wat ik veel hoor van bewoners bij mijn werk: je bent zo lief, je hebt zoveel geduld. En dat voel ik ook: dat ik veel liefde te geven heb. Dat verbind ik aan mijn geloof, aan een andere bron waaruit ik put.”
Inclusieve kerk
Toen Saskia en haar man (lid van een PKN-gemeente) voor de keuze stonden waar ze hun beide dochters wilden laten dopen, merkte Saskia dat ze het belangrijk vond dat haar kinderen in de Oud-Katholieke Kerk werden gedoopt. Hardop nadenkend over het ‘waarom’ daarvan: “Ik vind de eucharistieviering heel mooi. In een protestantse kerk draait het meer om de preek, en dat vind ik zelf te beperkt. En ik vind het ‘inclusieve’ zo mooi aan onze kerk. Ik was als één van de leken betrokken bij de bisschopsverkiezing van Erna Peijnenburg. Vrouwen die pastoor worden, een vrouwelijke bisschop nu, ik vond het ook echt tijd voor een vrouw. Maar dat je in onze kerk mag zijn wie je denkt te zijn: dat vind ik echt heel belangrijk. En dat je daarin kunt veranderen. Niet dat dogmatische, maar dat er ruimte is.”